کُلُ خَیرٍ فی بابُ الْحُسین عَلَیهِ السّلام

در بارگاه شاه، گدا را چه حاجت است؟! 

بر خلق عالمِین، کرم ش بی نهایت است

عیسی(ع) اگر به عرش الهی عروج کرد 

یک جلوه ی حسین(ع) برایش کفایت است

یحیی(ع) که سر بریده ی عشق و فدای اوست

آری به جسم و روح، فِنا در ولایت است

غرقِ نگاهِ روی کریمانم آرزوست

بوسه به بارگاه رفیع ش، سعادت است

یک اربعین پیاده روا گشته حاجتم

سوسویِ نور گنبدِ زردش هدایت است

بر نیزه شد ز کین، سر مصباح عالمین

خون بر دل مُخَدّره از این جنایت است

بابُ الحسین(ع) قبله ی حاجات عاشقان

در آستانِ قدسی اش عباس(ع)، رایت است

حمید  خان محمدی

دلتنگ چشمهایش

دلتنگ چشمهایش، بر لب رسیده جان ها

غرق نگاه گشتیم خیره به آسمان ها

درسی گرفته ایم از این روزگار بی رحم

تا قدر گل بدانیم در بین زَرنِشان ها 

تنهاییِ دلم چون دریای پر تلاطم

باران خون چکیده از ناله و فغان ها

کشتی شکستگانیم از دوری ش بسوزیم

هجران او کشیده آتش به آشیان ها

باران زده به باغ عمر گران بهایم

بر سبزی جوانی جاری شده خزان ها

آتش به پر نشسته، ققنوس راست قامت

خم گشته از نگاهِ سنگین این و آن ها

دیگر نمانده حالی بر حال عاشق ما 

جز اینکه سجده داریم بر خاک آستان ها

حمید  خان محمدی

چه روزگار غریبی

به ناله های پر از سوز لاله های غریب 

نبوده مرهمی از خاکِ لاله زار طبیب

چه روزگار غریبی ست، در هوای وصال

که پَر کشیده از این دل، رخ قرار و شکیب 

شب سیاه، ورق زد به روشنایی روز 

طلوع نور محبت، به وقتِ لُطفِ حبیب 

ز دست دیده و دل می کشم به سر فریاد 

خیال منظر چشمش، به خواب کرده نصیب

همیشه مرغ دلم پر کشیده از دوری

در آسمانِ پُر از مِهر آن نگاه نجیب

چنان که در غم دریای اشک او غرقم

پُر آب گشته بیابان، ز گریه های عجیب 

اگر چه حسرت دیدار بر دلم مانده 

غزل به پشت غزل گو، ألیس صبحُ قریب 

حمید  خان محمدی

لایق دیدار

عمریست که همسایه ی این حال خرابیم

حسرت زده ی جوشش یک کار ثوابیم

خورشید فروزان دلم، رو به غروب است 

 در وادی عشاق، دگر بار، نتابیم 

هر دم شده جاری، قلم لطف الهی

صد حیف که بعد از همه آن لطف، کبابیم

انگشت نمای سر بازارِ جفاییم

پنهان شده از زخم زبان، پشت نقابیم 

از شوق وصالِ دل و دلدار زمانه

تا روئیت رویش دگر آسوده نخوابیم

مطرود از عشقیم، ولی پاک سرشتیم

بسوزیم و بسازیم و به سویش بشتابیم 

چون لایق دیدار شویم، چشم بشوییم

پا تا سر خود غرق حسابیم و کتابیم 

از چیست که ما اشرف مخلوق جهانیم؟ 

در ذهن، پر از سیل سوالیم و جوابیم 

گشتیم به عالم ز پی علم حضوری

استاد به ما گفت که دنبال سرابیم

ای کاش که یک گوشه نگاهی به من افتد

با یک نگه ش تا به ابد، پا به رکابیم 

حمید  خان محمدی

منظر چشم

خیال منظر چشمت نمی رود از یاد

دلم هوای تو دارد که می‌زند فریاد

شکفته غنچه ی نیلوفرانه ات امشب

چنان که آتش عشقت، درون سینه نهاد 

زدم عصا که به دریایِ دل رهی باشد

کلیم اگر برسد در هوای عشق آباد

به جاده های پر از سنگِ وادی عشاق

قدم نهادَم و گفتم که هرچه بادآباد 

گرفته تاب و توانم، غروب غمبارت

اسیر عشق تو هرگز نمی‌شود آزاد

غم فراقِ تو شد تیر غیبِ تقدیرم

نشسته خونِ جگر بر کمانت ای صیاد

خیال روی تو گر بگذرد ز خاطر ما 

ز پشت پرده ی چشمت مکن نظر به عناد

قلم به لوحِ قضا خورده تا غزل گل کرد

تمام هستی من شد در این خراب آباد

حمید  خان محمدی