ظلمت سرای قلب

ظلمت سرای قلب مرا نور دیده ای

صورتگری و صورت ما را کشیده ای

هنگامه ی توهم و تشویش ذهن ها

تنها پناه و ملجأ قلب رمیده ای

با یک اشارت از سر رأفت، میان جنگ

قلب سپاه دشمن خود را دریده ای

در لحظه ی بلای عظیم مُقدّرت

از ابتدا به داد رسولان رسیده ای

بر من مگیر خورده از این حال و روز خویش

گنجینه ی محبت هو را ندیده ای

ای دل بس است درد جدایی ز دلبرت

چون زخم  بی نشان ز فراقش چشیده ای

حمید خان محمدی